‏1-1-‏ در خارج: جمهوري اسلامي به خود حق مي دهد که در ديگر کشورها گروه هاي مسلح(حزب الله لبنان، مجلس ‏اعلاي انقلاب اسلامي عراق که مدتي آيت الله شاهرودي رياست آن را به عهده داشت، و برخي گروه هاي افغاني) تشکيل ‏دهد.اين گروه ها از امکانات آموزشي- تدارکاتي – تسليحاتي جمهوري اسلامي استفاده مي کنند. حزب الله يک گروه مسلح ‏است. پشتيباني دولت ايران از اين گروه به معناي آن است که ايجاد گروه هاي مسلح مخالف دولت، مجاز است و حمايت ‏دولت هاي خارجي از آن هم مجاز است.حمايت علني ميليونها دلاري دولت ايران از گروه حماس هم يکي از مصاديق اين ‏حکم کلي است.پس برمبناي رفتار اين دولت (يعني اگر رفتار دولت ايران را اخلاقاً معتبر و مشروع بدانيم):‏

اولاً: مخالفان يک دولت حق دارند تشکيلات مسلحانه به راه بيندازند.‏
ثانياً: دولت هاي بيگانه حق دارند از اين گروه هاي مسلح حمايت مالي – تسليحاتي – آموزشي به عمل آورند و حق حاکميت ‏ملي اعتبار چنداني ندارد.‏

‏2-1- در داخل: دولت ايران تمامي گروه هاي مخالف را سرکوب کرده است. تمام رسانه هاي مخالف را تعطيل کرده ‏است.هيچ نهاد مدني مستقلي را تحمل نمي کند. حتي به تشکل هاي صنفي مستقل(مثلاً سنديکاي کارگري) اجازه ي فعاليت ‏نمي دهد. اگر معلمان خواهان حقوق معوقه ي خود شوند، آنها را تبعيد، اخراج يا زنداني مي کند.‏

در چنين شرايطي ، تمامي افراد و گروه ها، با نفي خشونت و توسل به روش هاي مسالمت آميز، خواسته هايي را مطرح مي ‏کنند که حتي مطابق قوانين خود جمهوري اسلامي هم قانوني است.اما رژيم اين نوع فعاليت ها را هم بر نمي تابد و براي ‏آنکه به راحتي بتواند آنها را سرکوب نمايد، مدعي مي شود که فعاليت هاي قانوني مخالفان براندازي نرم، انقلاب مخملي و ‏انقلاب آرام است.در تمام کشورهاي آزاد و قانونمند، احزاب از طريق مبارزات انتخاباتي به پارلمان و قوه ي مجريه رفته و ‏حکومت تشکيل مي دهند. دولت ايران مبارزات قانوني احزاب موجود را نمي پذيرد و مدعي است تشکيل حزب براي به ‏قدرت رسيدن، امري نامشروع است. بدينترتيب احزاب در جمهوري اسلامي بايد جلسات مداحي و روضه خواني تشکيل ‏دهند.‏

‏2-‏ نظام جمهوري اسلامي ايران، نظام سهميه اي است. سه نمونه ي زير را در نظر بگيريد:‏

‏1-2- مناصب سياسي : بسياري از مناصب سهميه ي (امتياز) فقها است. رهبري، شوراي نگهبان، رياست قوه ي قضائيه، ‏مجلس خبرگان رهبري، وزير اطلاعات و ...‏
‏2-2- دانشگاه : ورود به دانشگاه براساس سهميه صورت مي گيرد، نه صلاحيت علمي :سهميه خانواده شهداء، سهميه ‏رزمندگان، سهميه بسج .‏
‏3-2- منابع و منافع اقتصادي از طريق نظام سهميه اي به طور نابرابر توزيع مي شود.افراد از طريق استفاده از رانت ‏ثروتمند مي شوند.به عنوان مثال، بسياري از پروژه هاي اقتصادي بزرگ را به سپاه پاسداران واگذار مي کنند و بخشي از ‏پاسداران، اينک طبقه ي جديد جمهوري اسلامي ايران را تشکيل مي دهند.‏
نبايد گمان برد که تمام سهميه ها به خوديها تعلق مي گيرد. مخالفان هم در اين نظام به نوع ديگري داراي سهميه هستند. ‏سهميه محروميت از حقوق سياسي – اجتماعي، سهميه محروميت از حق اشتغا ل(بسياري از مخالفان نه تنها از مراکز ‏دولتي اخراج شده اند، بلکه از طريق فشارهاي دولتي به موسسات خصوصي از بخش خصوصي هم اخراج مي گردند تا ‏زير بار سنگين هزينه هاي زندگي نابود شوند)، سهميه محروميت از حق تحصيل(بهايي هاو ...)، سهميه محروميت از ‏تدريس(حسين بشريه، عبدالکريم سروش، سيد جواد طباطبايي، محسن کديور، هادي سمتي و ...)، سهميه محروميت از حق ‏مسافرت به خارج( محمد جواد اکبرين، حسين قاضيان، عيسي سحر خيز، سعيد منتظري، احمد زيدآبادي، عليرضا علوي ‏تبار، عليرضا رجايي و...)، سهميه محروميت از انتشار کتاب، سهميه کتک خوردن، سهميه اهانت و تحقير، سهميه ‏محروميت از امنيت جاني، سهميه حبس در منزل(آيت الله منتظري)، سهميه حکم قطعي زندان(تعداد زيادي از فعالين سياسي ‏داراي حکم قطعي زندان اند.يعني هر وقت اراده کنند به وسيله ي اجراي احکام فرد را بازداشت و روانه زندان خواهند کرد) ‏و سهميه زندان.‏

سهميه زندان حداقل دو معنا دارد. از يک سو هميشه بايد تعدادي از مخالفان در زندان باشند تا ديگر مخالفان گرفتار توهم ‏نشوند و خيال باطل نبرند که فعاليت سياسي مخالفان امکان پذير است. از سوي ديگر برخي از افراد خاص هم سهميه ويژه ‏ي زندان دارند و هر از گاهي بايد دوباره راهي زندان شوند. بازداشت سه دانشجوي امير کبير(احسان منصوري، مجيد ‏توکلي، احمد قصابان)، هادي قابل و سهراب رزاقي از نوع اول است، ولي بازداشت منصور اصانلو، ابراهيم مددي، درد ‏کشان ، سعيد متين پور، جليل غني لو و عمادالدين باقي از نوع دوم است.سعيد متين پور و جليل غني لو حدود پنج ماه است ‏که در سلول انفرادي، بدون وکيل و ملاقات به سر مي برند.‏

تمام کساني که در زندان نيستند اخلاقاً وظيفه دارند نسبت به بازداشت کليه زندانيان عقيدتي- سياسي، به صداي بلند اعتراض ‏کنند.حقوق بشر امري جهانشمول است و نمي توان به بهانه ي حق حاکميت ملي هر بلايي بر سر مردم آورد و محکوميت ‏جهاني را مداخله ي در امور داخلي به شمار آورد. بايد از حقوق شهروندي همه زندانيان دفاع و براي آزادي انها عملاً ‏کاري صورت داد.‏

‏* اين مقاله، اولين بار در روزنامه لس آنجلس تايمز به چاپ رسيده است.‏

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com

 دفتر تحکیم وحدت با صدور بیانیه ای نسبت به بازداشت علی عزیزی و علی نکونسبتی، اعضای شورای مرکزی این اتحادیه، به شدت اعتراض کرد. متن این بیانیه به شرح زیر است:

آرمان خواهی و آزادگی دانشجویان عنصری است که باعث طراوت و تازگی در صدای اعتراض دانشجویان می شود. با وجود فشار های فزاینده ایی که در این روزها بر دانشگاه و جنبش دانشجویی می رود ولی صدای حق خواهی دانشجویان رساتر و فریادشان بلندتر خواهد شد.

این خصوصیت در تک تک دانشجویان مبارز و آزادی خواه وجود دارد اما مضحک آن است که عده ایی گمان می برند که با احضار یا بازداشت دانشجویان می توانند تمام دانشگاه را به سکوت وا دارند!!! دانشگاه و جنبش دانشجویی متکی به یک فرد ، جریان و یا تشکل نیست. در هفته گذشته آقایان علی عزیزی و علی نیکو نسبتی دو تن از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت به دستور دادستانی تهران بازداشت شدند.

این بازداشتها در عین آزرده کردن خاطر اعضای این مجموعه هیچ خللی در عزم شان در بیان حقوق مردم و دانشجویان نخواهد گذاشت. اما بازداشت دوستان ما نشان دهنده آن است که حاکمان حتی تاب تحمل کوچکترین انتقادات را نیز ندارند. این بازداشتها بعد از طرح سوالهای منطقی و متواضعانه از آقای احمدی نژاد و برگزاری چند تجمع مسالمت آمیز در دانشگاههای تهران صورت گرفت. اما افسوس و صد افسوس که تصمیم گیرندگان مسائل امنیتی گمان می کنند با حذف و سرکوب منتقدین، انتقادات را نیز حل خواهند کرد. زنهار که با حذف صورت مساله ، مساله حل نخواهد شد.

تشدید نگاه امنیتی به دانشگاه در سالهای اخیر باعث اتفاقاتی نظیر اخراج دانشجویان، احضار و بازداشت گسترده آنان، ستاره دار کردن آنها، بستن درب انجمن های اسلامی، اخراج اساتید منتقد، توقیف نشریات مستقل دانشجویی و...شده است. مسلم است اعتراض به نقض گسترده و پی در پی حقوق ،وظیفه انسانی هر دانشجوی آزاده ایی است.

دانشجویان در چند ماه گذشته به جز دفاع مشروع و طبیعی از حقوقشان مرتکب جرمی دیگر شده اند؟ مساله غیر طبیعی و شگفت آور نوع رفتار و عمل نهاد های امنیتی بوده است که همچون گذشته هر بار بحرانی در پس بحرانی دیگر ایجاد کرده اند.

نهاد های تصمیم گیرنده به خیال آنکه با اجرای سیاست پوچ النصرو بالرعب می توانند بر مطالبات به حق دانشجویان و سایر اقشار اجتماعی سرپوش نهند هر روز فعال دانشجویی ، یا فعال حوزه زنان و یا فعالین کارگری ، معلمان ،حقوق بشر و ... را باز داشت می کنند یا پس از احضارهای پی در پی دادگاه آنها را به حبس های طویل المدت محکوم می نماید.

در همین راستا نحوه بازداشت آقایان علی عزیزی و علی نیکو نسبتی به صورت صدور حکم جلب برای آنان از سوی معاونت دادستانی ، مراجعه ی ماموران امنیتی به خانه پدری ایشان و تفتیش منزل و... تنها و تنها عملی برای ترویج فضای ارعاب و وحشت در جامعه است.

اما از کسانی که امروز تصمیم گرفته اند که با حذف کردن دگر اندیشان و تحمیل فضای خشونت و ترس برای تحمیل فرهنگ خود سانسوری به دانشجویان ، روشنفکران ، سیاستمداران آزادی خواه بقای خود را تداوم بخشند باید پرسید؛مگر دانشگاهِ امروز در ادامه انقلاب فرهنگی در سال ۶۲ که منجر به حذف دهها هزار دانشجو و هزاران استاد انجامید، نیست؟ آیا با اجرای آن فاجعه علمی و فرهنگی توانستید به مطامع خود دست یابید؟ پس چرا بر اجرای طرح های شکست خورده ، اصرار می ورزید؟

مسلماً سکوت مرگ بار هیچگاه نخواهد توانست برای طولانی مدت و حتی میان مدت بر دانشگاه مستولی شود. از سوی دیگر باید اضافه کرد در زمانی که روشنفکران مدعی ، احزاب فرصت طلب و سیاستمداران مذبذب خود را در پشت نام دموکراسی ، حقوق بشر و... پنهان کرده اند و به وظیفه اخلاقی و انسانی خود توجهی ندارند قدر مسلم تاوان غفلت آنها از حقوق ملت ایران را باید امثال علی عزیزی و علی نیکونسبتی بپردازند. بدیهی است این افراد اگر می خواهند نظر مثبت جامعه را به دست آورند باید در منش و روش خودتجدید نظر کنند.

در پایان اعلام می کنیم دفتر تحکیم وحدت تمامی اعمال خود را مبتنی بر حقوق طبیعی خویش دانسته و اعمال و رفتار نهاد های امنیتی و قدرت را بر خلاف قانون و حقوق ملت و تشکل ها می داند. به همین دلیل ضمن محکوم کردن بازداشت علی عزیزی و علی نیکونسبتی و سایر دانشجویان در بند ، استفاده از تمام راهکار های مناسب برای آزادی یارانمان را حق طبیعی خود می دانیم.

و بر این اساس به نهاد های تصمیم گیرنده نیز پیشنهاد می کنیم که با به رسمیت شناختن حقوق خود و دیگران به عنوان انسان صاحب کرامت، با ترک قدرت محوری، به عمل بر اساس آزادی دست زنند. زیرا راهی شرافتمندانه جز این باقی نمانده است.

دفتر تحکیم وحدت

‏فدراسيون بين المللي جامعه هاي حقوق بشر و جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران نگراني شديد خود را نسبت به سرکوب هاي ‏اخيري که عليه جنبش دانشجويي صورت مي گيرد اعلام داشته و به خصوص از زندان شدن مازيار سميعي، آرمان صداقتي، ‏بهنام سپهرمند، علي عزيزي، پدرام رفعتي و علي نيکونسبتي ياد کرده اند.‏

مازيار سميعي، فعال اجتماعي، مدافع حقوق برابر و حقوق بشر و همچنين يکي از اعضاي فعال کمپين "يک ميليون امضاء"، ‏به همراه آرمان صداقتي و بهنام سپهرمند روز سه شنبه 30 اکتبر دستگير و بازداشت شد. دليل بازداشت آنها، شرکت در يک ‏گردهمايي اعتراض آميز از سوي گروه هاي دانشجويي چندين دانشگاه بوده که طي آن قصد داشتند ادامه حبس سه فعال ‏دانشجويي [احسان منصوري، احمد قصابان و مجيد توکلي دستگير شده در ماه مه را محکوم کنند. دليل ديگر اين تجمع اعتراض ‏آميز که صدها دانشجو در آن شرکت کردند، مخالفت با تعليق 31 دانشجو از دانشگاه علامه طباطبايي و ادامه تعطيلي سازمان ‏هاي دانشجويي بوده است. به دنبال اين گردهمايي، 8 دانشجو مورد ضرب و جرح قرار گرفته و متعاقبا دستگير شدند. 5 تن از ‏آنان روز بعد آزاد شدند، ولي مازيار سميعي، آرمان صداقتي و بهنام سپهرمند همچنان در زندان اوين و در بند 209 که ويژه ‏زندانيان سياسي است بسر مي برند.‏

علي عزيزي روز 4 نوامبر به دليل شرکت در گردهمايي 30 اکتبر در منزل خود بازداشت شد. علي نيکونسبتي، يکي از ‏اعضاي سازمان دانشجويي "تحکيم وحدت" نيز روز 8 نوامبر در منزل خود دستگير شد. ازطرف ديگر، در رابطه با شرايط و ‏وضعيت دستگيري پدرام رفعتي هيچ اطلاعي در دست نيست.‏

اين دستگيري ها در زماني روي مي دهد که دولتمردان به شدت فشار بر جامعه مستقل مدني را افزايش داده اند. کريم لاهيجي، ‏نايب رييس فدراسيون بين المللي جامعه هاي حقوق بشر و رييس جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران، در اين رابطه اظهار ‏داشت: "سرکوب فعلي در حقيقت پاسخ دولتمردان جمهوري اسلامي به خواسته هاي اجتماعي روزافزون است. آنها بدين طريق ‏قصد دارند کنترل صريح و سرسختانه اي را در قبال جامعه مدني ايران اعمال کنند تا در نهايت به سکوت اين جامعه منجر ‏شود."‏

فدراسيون بين المللي جامعه هاي حقوق بشر و جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران از دولتمردان جمهوري اسلامي مي خواهند ‏که هر چه سريعتر بر اساس ميثاق بين المللي حقوق سياسي و مدني، به سرکوب هاي خشونت بار فعلي در قبال جامعه مدني ‏ايران خاتمه دهند.‏

قابل ذکر است که در زمان انتشار اين اطلاعيه مطبوعاتي، مازيار سميعي، آرمان صداقتي و بهنام‏‎ ‎سپهرمند روز پنج شنبه 8 ‏نوامبر با صدور قرار تأمين از سوي معاونت امنيت‏‎ ‎دادسراي عمومي و انقلاب تهران از زندان آزاد شدند‏‎.‎

منبع: فدراسيون بين المللي حقوق بشر، 9 نوامبر‏

مترجم: علي جواهري
alijava_rooz@yahoo.es

بازداشت حشمت الله طبرزدی؛ اطلاعیه جبهه دمكراتيک ايران

گسسته باد زنجير استبداد/ برقرارباد دمكراسي
تهران 20 آبان 1386 خورشيدي
اطلاعیه جبهه دمكراتيک ايران

سازمان دیده بان حقوق بشر:

حکم سنگین برای فعال حقوق زنان را متوقف کنید

به نقل از "خبرنامه ی گویا"

حکومت فعالان و دانشجویان بیشتری را در برخوردی ادامه دار بازداشت می کند.

(نیویورک، 19 آبان 1386) – سازمان دیده بان حقوق بشر اظهار داشت که آیت الله هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضائیه باید دستور توقف اجرای حکم دو سال و نیم حبس دلارام علی فعال حقوق زنان را صادر کند که قرار است این هفته اجرا شود. چنین اقدامی بر اساس قوانین ایران مجاز و متداول است.حکومت همچنین باید حداقل 10 دانشجو و فعال بازداشت شده را آزاد کند که به دلیل شرکت در اعتراضات و گردهمایی های مسالمت آمیز روانه زندان شده اند.

شعبه 15 دادگاه انقلاب اسلامی در تهران، دلارام علی دانشجوی 24 ساله رشته جامعه شناسی و از فعالان جنبش زنان که در کمپین "یک ملیون امضاء برای قوانین برابر" فعالیت می کند، را در تاریخ 11/04/1386 به دو سال و ده ماه حبس تعزیری و ده ضربه شلاق محکوم کرد. دلیل این محکومیت، شرکت وی در تجمع اعتراضی مسالمت آمیز در 22 خرداد سال گذشته بود که توسط پلیس و نیروهای امنیتی با خشونت بر هم زده شد. ( http://hrw.org/persian/press/2006/iran061406pr.pdf ) شعبه 36 دادگاه تجدید نظر در تهران در تاریخ 13/08/1386 حکم وی را بر اساس اتهامات " اقدام بر علیه امنیت ملی" و " تبلیغ بر علیه نظام " تایید کرد اما حکم زندان وی را به دو سال و نیم حبس تقلیل داد. اما هنوز معلوم نیست که آیا حکم تایید شده وی شامل شلاق هست یا نه. سازمان دیده بان حقوق بشر به شکل کلی و اصولی با اعمال حکم شلاق در تمامی موضوعات و جرائم مخالف است و آن را مجازاتی ظالمانه و غیر انسانی می داند که همچنین بر اساس قوانین بین المللی ، عملی غیر قانونی نیز است. شعبه اجرای احکام دادگاه به دلارام علی اطلاع داده است که حکم زندان وی از 19 آبان سال جاری شروع می شود.

به نقل از "روز آنلاین"

سورنا کياني

دقيقا دو هفته پس از تجمع اعتراضي دانشجويان عليه محمود احمدي نژاد در دانشگاه تهران، باز فرياد مرگ بر ديکتاتور در ‏يکي ديگر از دانشگاههاي کشور طنين انداز شد: اين بار پلي تکنيک.‏

صدها تن از دانشجويان از صبح ديروز طي تجمعي، خواهان آزادي احسان منصوري، احمد قصابان و مجيد توکلي سه ‏دانشجوي دانشگاه پلي تکنيک شدند که از ارديبشت سال جاري در زندان به سر مي برند و اکنون با احکام سنگين قضايي ‏مواجهند.‏

تجمع اگر چه در دانشگاه پلي تکنيک انجام شد اما، دهها تن از دانشجويان دانشگاههاي تهران، علامه طباطبايي و صنعتي ‏شريف به همراه جمعي از دانشجويان دانشگاه آزاد به هر ترتيب از حصارهاي امنيتي گذشتند و خود را به محل اين تجمع ـ ‏دانشکده ي پليمر دانشگاه پلي تکنيک ـ رساندند. ‏

عليرضا موسوي عضو شوراي مرکزي انجمن منتخب علامه و يکي از دانشجويان ممنوع الورود اين دانشگاه به خبرنگار ‏روز گفت: تا وقتي که ما را به خانه ي مان يعني دانشگاه علامه راه نمي دهند، همه ي دانشگاههاي کشور خانه ي ماست. ‏
اين در حاليست که انتظامات دانشگاه اميرکبير به منظور کنترل ورود دانشجويان به دانشگاه، با همکاري نيروهاي امنيتي، ‏از صبح امروز دو در اصلي دانشگاه، درهاي وليعصر و خيابان سعيد، را مسدود کرده و ورود دانشجويان تنها از درهاي ‏حافظ و خيابان رشت امکان پذير بود‎.‎

اعمال کنترل به نحوي بود که بعضي از اعضاي شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت و انجمن اسلامي اميرکبير صبح امروز ‏پس ازدرگيري شديد با نيروهاي انتظامات دانشگاه توانستند وارد دانشگاه شوند. نيروهاي انتظامات دانشگاه با ضرب و شتم ‏محمداسماعيل سلمانپور، آرمان صداقتي و نريمان مصطفوي مانع ورود آن ها به دانشگاه شدند. به دنبال اين درگيري ‏هابلافاصله به درخواست مديريت دانشگاه، نيروهاي انتظامي از کلانتري ميدان فلسطين مقابل درهاي دانشگاه مستقر شدند. ‏
‏ سرانجام پس از درگيريهاي پراکنده ي دانشجويان با نيروهاي امنيتي و عليرغم تلاشهاي فراواني که براي جلوگيري از ‏برگزاري اين تجمع و تريبون آزاد دانشجويي تجمع با سرود يار دبستاني و فريادهاي "دانشجوي زنداني، بي هيچ قيد و ‏شرطي- آزاد بايد گردد" آغاز شد. ‏

تريبون اين "تريبون آزاد" از دوصندلي فلزي با روکش لاستيکي تشکيل مي شد که دانشجويان روي آن مي ايستادند و سخن ‏مي گفتند. بلند گوها نيز از کيفيت خوبي برخوردار نبودند اما به قول يکي از اعضاي شوراي مرکزي دفتر تحکيم، صداي ‏دانشجويان به قدر کافي "رسا" بود.‏

مجري برنامه که يکي از اعضاي انجمن اسلامي منتخب دانشگاه اميرکبير بود، تريبون آزاد را با شرح "داستان ستمهايي" ‏شروع کرد که بر پلي تکنيک رفته است.‏

پس از آن مجيد شيخ پور دانشجويي که او نيز به اتهام "دست داشتن در انتشار نشريات موهن" مدتي را به همراه توکلي، ‏منصوري و قصابان در زندان گذرانده است به ايراد سخناني پرداخت؛ شرح "شکنجه ي دانشجويان زنداني پلي تکنيک" ‏بخش عمده ي صحبتهاي او را تشکيل مي داد: بي خوابيها و بازجويي هاي شبانه، شکنجه هاي طاقت فرساي جسمي، کتک ‏زدن دست جمعي و ساعتها سر پا نگاه داشتن ليست شکنجه هايي را تشکيل مي داد که مجيد شيخ پور از آنها سخن گفت.‏

او همچنين اين سئوال را مطرح کرد که: " شما جز اعترافاتي که تحت اين شرايط طاقت فرسا گرفته شد چه سندي براي ‏محکوميت دوستان ما داشتيد؟ چرا فيلم هاي دوربينهاي مداربسته که مي توانست ثابت کند پخش اين نشريات کار کيست گم ‏شدند؟" شيخ پور با اشاره به حرفهاي احمدي نژاد که گفته بود به منتقدين خود پاداش مي دهد اضافه کرد: "زندان و شکنجه ‏پاداش شما به منتقدين است".‏

لابه لاي سخنان شيخ پور هم دانشجويان شعار مي دادند: دانشجوي زنداني- آزاد بايد گردد، مرگ بر ديکتاتور". شعارهايي ‏که بارها در طول اين مراسم از سوي دانشجويان سر داده شد.‏

علي نيکونسبتي عضو شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت ديگر سخنران اين برنامه بود که سخنانش را با انتقاد شديد از ‏محمود احمدي نژاد آغاز کرد. او صدور حکم زندان براي دانشجويان را اقدامي در راستاي انحراف افکار عمومي از ‏‏"امتيازات اعطا شده به روسيه " دانست که به عقيده ي او از " قرارداد ترکمانچاي هم ننگين تر" بودند. نيکو نسبتي ‏دانشجويان امير کبير را قرباني انتقامجويي شخص محمود احمدي نژاد دانست. ‏

همچنين علي وفقي ديگر عضو شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت نيز با انتقاد از احمدي نژاد به خاطر سرکوب منتقدين به ‏دفاع از دانشجويان زنداني پلي تکنيک پرداخت و انها را "قربانيان يک سناريوي بي آبروي امنيتي" توصيف کرد. وفقي ‏خطاب به احمدي نژاد گفت: " آقاي احمدي نژاد شما با سعه ي صدر و تحمل به سخنان رييس دانشگاه کلمبيا گوش کرديد. ‏من هم به عنوان يک دانشجوي ايراني مي خواهم يک چيز خطاب به شما بگويم خواهش مي کنم که با همان سعه ي صدر و ‏تحمل به حرف من هم گوش کنيد: آقاي احمدي نژاد! شما يک ديکتاتور حقير و کوچک هستيد." ‏

اين سخنان وفقي با تشويق شديد حضار رو به رو شد و بار ديگر شعار مرگ بر ديکتاتور که يک بار پيش از اين در 20 ‏آذر 1385 در سخنراني احمدي نژاد در پلي تکنيک شنيده شده بود و دو هفته پيش همزمان با سخنراني احمدي نژاد در ‏دانشگاه تهران نيز بارها سرداده شده بود، در صحن پلي تکنيک، در حاليکه تعداد زيادي از دانشجويان ديگر دانشگاهها نيز ‏با دانشجويان پلي تکنيک هم صدا شده بودند، طنين انداز شد.‏

يکي ديگر از اعضاي شوراي مرکزي انجمن منتخب پلي تکنيک با ايراد سخناني "دکتر رهايي" رييس دانشگاه امير کبير ‏راشديدا مورد انتقاد قرار داد. او گفت وقتي در دانشگاه ويرجينيا يک ديوانه ي جاني وارد دانشگاه شد و دانشجويان را به ‏رگبار بست، يک استاد دانشگاه يهودي خودش را سپر بلا کرد تا دانشجويانش را نجات دهد اما شما وقتي دانشجويانتان با ‏هجوم مواجه شدند نه تنها از حقوق آنها محافظت نکرديد بلکه خودتان شاکي آنها شديد و تن به همه جور همکاري با سرکوب ‏کنندگان دانشجويان داديد" اين اظهارات با فرياد "رهايي حيا کن، دانشگاه را رهاکن" و "رييس بي لياقت، خجالت خجالت" ‏دانشجويان تاييد شد.‏

سپس بيانيه ي انجمن اسلامي دانشگاه شريف توسط علي عبدي خوانده شد که در آن آمده بود: ‏
هنوز چند صباحي از موج صدور احکام سنگين دانشجويي براي دانشجويان دانشگاه¬هاي علامه و اميرکبير و تهران و ديگر ‏دانشگاه¬هاي سراسر کشور نمي¬گذرد و هنوز پروژه¬ي انحلال غير قانوني تشکل¬هاي منتقد دانشجويي و خاموش کردن صداي ‏مخالف و نيز برخورد با اساتيد دگرانديش و فعالين جامعه¬ي مدني را از ياد نبرده¬ايم که بار ديگر شمشير استبداد از غلاف ‏جهل بيرون آمد و سه دانشجوي دانشگاه پلي¬تکنيک، مجيد توکلي، احسان منصوري و احمد قصابان را به زير تيغ خود ‏کشيد؛ غافل از آنکه هيچ تيغي آن¬قدر برّا نيست که پويندگان راه دموکراسي و حقوق بشر را به زانو درآورد.زماني که رئيس ‏دولت نهم به همراهي تيم امنيتي خود پاي به دانشگاه پلي¬تکنيک گذاشت و حلقه¬به¬گوشان حکومت را براي شنيدن سخنانش ‏گردهم آورد باز اين فرياد حق¬طلبانه¬ي دانشجويان آزاده¬ي پلي¬تکنيک در دفاع از آزادي آکادميک و اعتراض به حضور ‏مجسم خودکامگي در دانشگاه بود که چونان پتکي بر سر رئيس دولت زده شد. همان زمان مي¬توانستيم حدس بزنيم که ‏استبداد تاب تحمل آزادي¬خواهي و حق¬طلبي ندارد و عنان از کف مي¬دهد و نقاب از چهره¬ي کريهش برخواهد کشيد. چند ماه ‏بعد نهادهاي امنيتي حکومت با پشتيباني سرسپردگان شبه¬نظامي¬شان در دانشگاه، دسيسه کردند و با چاپ مطالب موهن در ‏سه نشريه¬ي دانشجويي و انتساب آن¬ها به دانشجويان آزاده¬ي اميرکبير اقدام به ارعاب و احضار و دستگيري و بازداشت ‏طولاني مدت آنان کردند و در نهايت با صدور احکام سنگين براي دانشجويان، خشم و حقارت خويش را به رُخ همگان ‏کشيدند.‏

ما اعضاي شوراي مرکزي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه صنعتي شريف در کنار دانشجويان ديگر دانشگاه¬هاي کشور ‏ضمن حمايت از سه دانشجوي دانشگاه پلي¬تکنيک و تأکيد بر بي¬گناهي آنان، انحصارطلبان را هشدار مي¬دهيم که پوشاندن ‏ضعف خويش در اداره¬ي کشور و پنهان¬کردن بي¬تدبيري¬شان در به انزوا کشاندن ايران در عرصه¬ي بين¬المللي، با اعمال ‏فشار به کنش¬گران جامعه¬ي مدني و سرکوب اعتراضات نه تنها چاره¬ي درد نيست که ايران به مرز قهقرا خواهد کشاند. ‏
‏ ‏
بعد از آن نوبت به رشيد اسماعيلي فعال دانشجوي دانشگاه علامه رسيد که به نمايندگي از طيف ليبرال جنبش دانشجويي ‏سخن بگويد. وي دانشجويان زنداني پلي تکنيک را "آزاد" توصيف و اضافه کرد: "اکنون در واقع اين صادر کنندگان اين ‏حکم ننگين و غير قانوني هستند که رفته رفته زنداني اعمال ضد حقوق بشري خود مي شوند."‏

او افزود: "در جمهوري اسلامي قرار بود مارکسيست ها هم از حق آزادي بيان برخوردار باشند اما حالا حتي مراجع شيعه ‏هم از اين حق برخوردار نيستند."‏

‏ اسماعيلي زندان را جايي براي قاتلين زنجيره اي و متجاوزين به حقوق مردم دانست نه دانشجويان.‏
پس از آن امير حسين ايرجي ديگر دانشجوي دانشگاه علامه و عضو شوراي مرکزي انجمن منتخب اين دانشگاه بيانيه ي اين ‏انجمن را قرائت کرد که در قسمتهايي از آن چنين آمده بود:‏

‏"اينجا ايران است. آزادترين کشور دنيا. اما اين آزادترين کشور دنيا سال نوي تحصيلي را در حالي آغاز کرد که ديگر در آن ‏سخن از دانشجويان زنداني و محروم از تحصيل تبديل به امري عادي و روزمره شده است. روز بيستم آذرماه سال 1385 ‏آقاي احمدي نژاد در دانشگاه پلي تکنيک، اعتراض دانشجويان به حضور خود را نشانه ي وجود آزادي بيان در کشور ‏دانست و خداي بزرگ را شاهد گرفت که نمي خواهد براي اين دانشجويان معترض مشکلي پيش بيايد. اکنون بسياري از ‏همان دانشجويان، طعم محروميت از تحصيل و ممنوعيت ورود به دانشگاه را چشيده اند؛ هشت نفرشان طعم زندان را؛ و سه ‏نفرشان که هنوز آزاد نشده اند، سه شنبه ي هفته ي گذشته پس از شش ماه بازداشت، جمعاً به هفت و نيم سال زندان محکوم ‏شدند. مسأله وقتي دردناک تر مي شود که بدانيم دادگاه بر اساس اعترافاتي که طبق گفته ي خود دانشجويان، تحت شکنجه ‏اخذ شده اند اين حکم را صادر کرده است. اين آزادترين کشور دنيا سال نوي تحصيلي را در حالي آغاز کرد که دانشگاه، ‏هرگز تا اين حد فشار چکمه ي سرکوب را بر گلوي خود احساس نکرده بود. دانشگاه علامه طباطبايي هم بهار علم و دانش ‏را با سي دانشجوي محروم از تحصيل آغاز کرد که حتي نمي توانند وارد خانه شان دانشگاه شوند. با دو دانشجوي زنداني به ‏نام هاي محبوبه مقدم و هدايت غزالي آغاز کرد که همکلاسي هايشان هنوز حتي نمي دانند اتهامشان چيست و يا اين که ‏بازداشت موقتشان چرا اين قدر طولاني شده است. در دانشگاههاي ديگر نيز سيل احکام انضباطي و قضايي است که براي ‏فعالان دانشجويي صادر مي شود.البته اين آزادترين کشور دنيا را فقط به دانشگاهش نمي شناسند. برخورد با فعالان مدني که ‏نمونه ي آن بازداشت عمادالدين باقي رييس کانون دفاع از حقوق زندانيان در هفته ي گذشته بود، نشان مي دهد که جامعه ي ‏مدني هم مشمول «آزادي مطلق» دولت نهم شده است که هفته ي گذشته شاهد جلوه هاي بيشتري از آن نيز بوديم، مانند ‏ممانعت از برگزاري نماز عيد فطر عده يي از فعالان سياسي در هنرستان کارآموز. حال تکليف آزادي هاي آکادميک در ‏دولتي که برگزاري يک نماز را بر نمي تابد معلوم است. انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه علامه، صدور حکم زندان براي ‏مجيد توکلي، احمد قصابان و احسان منصوري سه دانشجوي بي گناه پلي تکنيک را محکوم مي کند و سوال مي کند کدام ‏قانون و کدام خرد و کدام اخلاق و کدام شرع مي پذيرد که اعترافات تحت شکنجه، بعنوان مدرک براي محکوم کردن افراد ‏استفاده شوند؟ ما خواستار آزادي هر چه سريعتر اين سه دانشجو و نيز دادرسي عادلانه براي ديگر دانشجويان زنداني، ‏بخصوص دو دانشجوي زنداني دانشگاه علامه هستيم. و به دولت آقاي احمدي نژاد، دلسوزانه انذار مي دهيم که دست از ‏سرکوب دانشگاه بردارد زيرا دانشگاهي که با گورستان تفاوت نکند، بود و نبودش فرقي ندارد و بدون دانشگاه پويا و با ‏نشاط و منتقد، شعار اين دولت مبني بر "رسيدن به قله هاي علمي" افسانه يي بيش نخواهد بود."‏

علي عزيزي دانشجوي پلي تکنيک و عضو شوراي مرکزي دفتر تحکيم آخرين سخنران اين تريبون آزاد بود. او با اشاره به ‏سخنان آيت الله خامنه اي رهبر جمهوري اسلامي که "اعتراض و انتقاد" را حق دانشجو دانسته بود، پرسشهايي را در مورد ‏عملکرد برخي بخشهاي حکومت، خطاب به آيت الله خامنه اي مطرح و اضافه کرد که" منتظر پاسخ مي ماند". ‏
در پايان اين تريبون پيام سه دانشجوي در بند، مجيد توکلي، احمد قصابان و احسان منصوري که از زندان خطاب به ‏دانشجويان تجمع کننده صادر کرده بودند قرائت شد.آنها در اين پيام بار ديگر بر بي گناهي خود تاکيد کرده و کليه ي روند ‏دادرسي و بازپرسي خود را فاقد وجاهت قانوني دانسته بودند. اين سه دانشجو بار ديگر صراحتا اعلام کرده اند که در تمام ‏طول مدت بازداشت" شکنجه" شده اند. ‏

‏ پس از اتمام تريبون، دانشجويان در حالي که تصاوير سه دانشجوي در بند و پلاکاردهايي با مضامين «مرگ بر ديکتاتور» ‏و «دانشجوي سياسي آزاد بايد گردد»، در دست داشتند به سمت در وليعصر راهپيمايي کردند. دانشجويان شعار مي دادند: ‏‏«رهايي حيا کن دانشگاه رو رها کن»، «محمود احمدي نژاد- عامل تبعيض و فساد»، «رئيس بي لياقت استعفا استعفا»، ‏‏«مرگ بر ديکتاتور»، «دانشجوي زنداني آزاد بايد گردد»، «ايران شده فلسطين، مردم چرا نشستين».‏

‏ به غير از يار دبستاني و اي ايران، "دوباره مي سازمت وطن "نيز از ديگر شعرهايي بود که دانشجويان با هم زمزمه مي ‏کردند. در پايان اين تجمع درگيريهاي پراکنده اي خصوصا مقابل در خيابان رشت دانشگاه امير کبير روي داد. تاکنون خبر ‏موثقي از بازداشت احتمالي دانشجويان پس از خروج از دانشگاه نرسيده است.‏

بگوييد خطوط قرمز كجاست

نامه باقي به رئيس قوه قضاييه